Ik ben in Utrecht geboren, maar woon al jaren in West Betuwe. Omdat we zoveel kernen hebben, is reizen met het OV een hele opgave, laat staan als je een hulpmiddel gebruikt.

Voorheen hadden we de buurtbus, verzorgd door Arriva. Deze bussen waren niet rolstoeltoegankelijk. Maar er is heuglijk nieuws: sinds enkele weken rijden er nieuwe buurtbussen onder de naam RRReis. Deze bussen hebben een lage instap, wat prettig is voor passagiers met een kinderwagen of hulpmiddel.

Ik strijd hier al jaren voor. Het zou geweldig zijn om zelfstandig de bus te kunnen nemen. Dat zou mij enorm veel vrijheid geven: ik word minder afhankelijk van een taxi of iemand die mij moet brengen en halen, en kan gewoon meedoen zoals ieder ander. Ik hoop met Stichting Platform Toegankelijk West Betuwe zo’n bus eens te testen.

De bussen zijn geschikt voor rolstoelvervoer, maar nog niet alle haltes voldoen aan de toegankelijkheidseisen. Hopelijk komt daar snel verandering in, want dit geeft een gevoel van vrijheid en eigen regie. De wereld gaat dan stukje bij beetje verder voor mij open.

Daarnaast is creatief denken, als je wielen onder je billen hebt, een vereiste. Dat heb ik onlangs zelf ondervonden. Samen met Mersa — mede-rolstoelgebruiker, vriendin en lid van Stichting Platform Toegankelijk West Betuwe — besloot ik naar de bioscoop in Houten te gaan. We vinden deze bioscoop prettig omdat je met een druk op de knop je bestelling kunt doen en de locatie ruim is opgezet.

Vooraf vroegen we samen NS-Assistentie aan. De app van Nederlandse Spoorwegen gaf aan dat we instaphulp nodig hadden. Het telefonisch boeken duurde meer dan twintig minuten, omdat mijn account niet gevonden kon worden. De volgende keer boeken we gewoon ieder apart via de app.

We hadden vooraf via verschillende websites en apps gecontroleerd of de liften werkten. Alles leek in orde. Geen zorgen dus — dachten we. Op station Geldermalsen stond echter toevallig een liftmonteur in de lift om een storing te verhelpen. Gelukkig was hij er al: we werden één voor één, tussen losse onderdelen, naar beneden gebracht. Wat een service! Eind goed, al goed, zou je zeggen.

De reisassistent hebben we uiteindelijk niet gezien, want de intercity’s reden niet en zij zou 45 minuten te laat komen. Dan zouden wij onze film missen. Dus namen we zelf een aanloopje (Mersa had er drie nodig) en — hop — de trein in. Gelukkig zag de conducteur ons en hielp ons alsnog. Wat een opluchting!

Omdat we allebei in onze rolstoel moeten blijven zitten, gaf ik bij de reservering aan dat we graag naast elkaar wilden zitten. De bioscoop gaf aan dat dit misschien niet zou passen en wilde ons niet teleurstellen. Mersa wist echter dat het wél kon. We kregen de vraag in welke zaal de film draaide, en uiteindelijk werd dat zaal 2. Kortom: met een beetje creativiteit kom je een heel eind.

De film: Joe Speedboot (2005), een veelgeprezen roman van Tommy Wieringa over de charismatische nieuwkomer Joe, die de levens van tieners in het dorpje Lomark op zijn kop zet. Verteller Fransje, invalide geraakt door een ongeluk, raakt bevriend met Joe terwijl ze samen bizarre avonturen beleven. Het werkte bij ons flink op de lachspieren — vol zelfspot en herkenning!