Op 1 maart was het Internationale Rolstoeldag. Prima dat zulke internationale dagen bestaan, maar ik vind ze niet per se nodig. Ik heb namelijk altijd een beetje moeite met dit soort dagen. Voor mij geldt: elke dag heb ik wielen onder mijn billen. 

Vanaf mijn vierde jaar kreeg ik mijn felrode stoel met gele accenten. Daar koos ik natuurlijk zelf voor. Vervolgens moest ik op vierjarige leeftijd leren omgaan met die stoel. Dat gaat niet alleen over hoe je jezelf verplaatst, binnen en buiten. Het gaat ook over vragen als: hoe neem je stoepjes of drempels? Hoe participeer je in het verkeer? En hoe zorg je voor een goede houding in je stoel? Allemaal zaken waar je rekening mee moet houden. 

Tegenwoordig bestaan er rijvaardigheidscursussen voor rolstoelgebruikers. In de tijd dat ik mijn stoel kreeg, bestond dat nog niet. Ik kon wel een beroep doen op een ergotherapeut, maar uiteindelijk heb ik veel zelf moeten ondervinden. Storend? Nee, eigenlijk niet. 

Mijn stoel geeft mij vrijheid. Hij zorgt ervoor dat ik overal kan komen. Als de route die ik moet afleggen binnen de kilometers van de actieradius valt, is het bovendien een prima vervoermiddel. Het geeft mij zelfstandigheid en eigen regie. Zo hoef ik niet met een taxi of auto ergens naartoe gebracht te worden. Mijn stoel is eigenlijk een verlengstuk van mij. 

Onlangs viel mijn stoel echter in storing. Dat is extra vervelend als het precies gebeurt op een plek waar je een afspraak hebt. Na een paar keer resetten deed de stoel het gelukkig weer. Toch was het probleem daarmee niet opgelost, wat ik natuurlijk wel had gehoopt. Een paar weken later verscheen er opnieuw een foutmelding op het scherm van mijn joystick en moest de hulpmiddelenleverancier een monteur sturen om het op te lossen. Gelukkig rijd ik inmiddels weer, op een paar kleine instellingen na die nog aangepast moeten worden. 

Toch werd ik daardoor wel even met mijn neus op de feiten gedrukt: hoe afhankelijk ik eigenlijk van mijn stoel ben. 

Maar wat ik nog lastiger vind dan mijn stoel zelf, is de manier waarop de samenleving is ingericht voor rolstoelgebruikers. Daarom heb ik in 2020 Stichting Platform Toegankelijk West Betuwe opgericht. Met deze stichting zetten we ons in voor betere toegankelijkheid voor iedereen, in lijn met het VN-Verdrag Handicap. We geven advies aan dorpshuizen, horeca, gebiedsmakelaars en andere organisaties. Door het onderwerp bespreekbaar te maken, creëren we meer bewustwording. En dat is zó belangrijk. 

Sluit jij je ook aan? 
Hoe meer we samen in beweging brengen, hoe toegankelijker ons mooie West Betuwe wordt.